RUHUMUN SESLENİŞİ

Bir okul yolu,

Zihnim karma,

Bir tren kalkar,

Bir okulun yanında.

Tutsak ruhum,

Özgürlüğü çağrıştıran,

Bu tren…

Yollara koyulmak ister yüreğim.

Yara almış ömrüm.

Yaşam, denen mecrada tükeniyorum.

Hem de her gün daha fazla.

Memleket ister yüreğim.

Bir sahil kasabası.

Dinginlik, huzur…

Akşamları deniz kenarı yürüyüşü.

Bir araya gelen;

Yaralı ve umutlu,

Yürekten dokunan insanlar…

Bir ateş yakarız.

Bir de bağlama çalar inceden inceden.

Bir bahar sancısı var iliklerimde.

Kışın, baharın habercisi olduğunu söylerler.

Baharımızı yaktılar azizim.

Şimdi baharlar da yabancı gelir bana.

İnsanları tanıdıkça,

İnsanlıktan soğur oldum.

İnsanlığın yüreğe dokunması gerekirken,

Yürek yakan oldu çoğunluğu.

Ne diyordu Rab!

“ Yaradılanı, yaradandan ötürü sev.”

Rabbim emretmese onca yapılanlara sabredebilir miydim?

Sizi kötü ruhlular…

Şimdi tek istediğim sessizlik…

Vefa dolu insanlar…

Doğanın kucağında bir deniz…

Bolca yazarım.

Kalemim defterimle konuşur.

Ben de içime içime…

Eylül SEYHAN

Yazar Hakkında