Asker Kışlaya…
Güvendiğimiz yeşilin her tonuna şüpheyle bakmamızı isteyenler;
Zaferleri kursaklarında kalmış bir iç ezikliği altında ezilenler;
Gecenin koynun saklanmış gölgelerin hangisi gerçek;
Neyin olup bittiğinden habersiz masumların boynu bükük;
Asker Kışlaya…
Amaçlarına ulaşamamış olmaları en büyük şükür sebebimizdi.
Yine de aynı soruyu sormaktan alıkoyamıyoruz kendimizi,
Asker kışlaya…
Bunu nasıl fark edemedik?
Herkesin göğsünü yırtarcasına bir acı bıraktı geriye.
Ve ardında bir sela…
Şehit olanlara rahmet, kalanlara umut için yükseldi minarelerden.
O muktedir niyaz;
Duymak isteyemeyenlere inat, her vakit yankılandı minarelerimizden,
Kiminin gönlüne huzur , kiminin aklına zehir oldu.
