Bir köyde yaşlı bir ressam vardı.
Yaptığı resimler öylesine güzeldi ki, onları iyi fiyatlara satar ve kendi hâlinde, sessiz bir hayat sürerdi.
Bir gün köyün fakirlerinden biri yanına geldi.
— Senin durumun iyi, dedi. Neden fakirlere yardım etmiyorsun? Bak, fırıncı zaman zaman bedava ekmek veriyor. Kasap bazen ihtiyaç sahiplerine et dağıtıyor. Sen neden hiçbir şey yapmıyorsun?
Ressam sadece tebessüm etti. Hiçbir şey söylemedi. Adam, bu sessizliği kibir sandı. Öfkelendi.
Sonra köyün içinde ressamın ne kadar cimri, bencil ve duyarsız olduğunu anlatmaya başladı. Bir süre sonra insanların çoğu aynı düşünceye kapıldı.
Kimse ressamın ne yaptığını gerçekten bilmiyordu. Ama herkes onun hakkında bir şeyler söylüyordu. Çünkü insan bazen gerçeği bilmekten çok, kendi kanaatine inanmayı sever.
Günler geçti. Yaşlı ressam hastalandı. Fakat köyden kimse kapısını çalmadı.
Çünkü hakkında verilen hüküm çoktan gerçeğin önüne geçmişti.
Ressam öldü. Aradan birkaç gün geçti. Sonra köyde garip bir şey oldu.
Fırıncı artık fakirlere bedava ekmek vermiyordu. Kasap da ihtiyaç sahiplerine et dağıtmıyordu. Köylüler şaşırdı.
— Ne oldu? Neden yardımları kestiniz?
Fırıncı ile kasap birbirlerine baktılar.
Sonra gerçeği söylediler:
— Her ayın başında merhum ressam bize para verirdi. Fakirlere ekmek ve et dağıtmamızı isterdi. O, yaptığı iyiliğin bilinmesini istemezdi. Şimdi para veren yok. Köy sustu.
Bir insanın ardından söylenen bütün sözler, bir anda anlamsızlaştı.
Çünkü herkes ressamın cimri olduğunu düşünürken, o sessizce iyilik yapıyordu.Herkes onun kalbini bildiğini sanırken, aslında hiç tanımamışlardı. Ve bazen insanın en büyük yanılgısı şudur:
Bir insanın görünmeyen tarafını, gördüğü kadarıyla tanımlamak.
Oysa gördüğün, bir insanın yalnızca sana gösterdiği yüzdür.
Bir davranışın arkasındaki niyeti bilmiyorsan, hüküm vermek için acele etme.Bir insanın neden sustuğunu bilmiyorsan, onu kibirli sanma.
Neden yardım etmediğini bilmiyorsan, onu bencil ilan etme.
Neden geri çekildiğini bilmiyorsan, sevgisiz olduğunu düşünme.
Çünkü hayat, dışarıdan göründüğü kadar basit değildir.
İnsanların mücadelelerini, niyetlerini, yaralarını, fedakârlıklarını ve geceleri kimse görmeden taşıdıkları yükleri bilemezsin.
Bilmeden verilen hüküm, çoğu zaman gerçeğin değil, zihnimizin ürünüdür.
Peşin fikir böyle çalışır.
Önce bir görüntü görürüz. Sonra o görüntüye bir anlam yükleriz.
Ardından o anlama inanırız. En sonunda da kendi ürettiğimiz düşünceyi gerçek sanırız. Bir insan hakkında duyduğumuz tek bir söz, zihnimizde bir hikâyeye dönüşür. Hikâye büyür. Sonra o insanı artık olduğu hâliyle değil, zihnimizde oluşturduğumuz hâliyle görmeye başlarız.
İşte toplumsal adaletin en büyük düşmanlarından biri budur:
Bilmeden konuşmak, anlamadan yorumlamak ve tanımadan yargılamak.Bir toplumda insanlar birbirini dinlemeyi bıraktığında, dedikodu gerçeğin yerini alır.
Önyargı merhametin önüne geçer. Etiketler insanların kimliğine dönüşür.
Ve bazen bir insan, hiç işlemediği bir suçun cezasını, insanların zihninde çoktan çekmeye başlamıştır. Oysa bize düşen, hüküm vermeden önce anlamaya çalışmaktır. Çünkü her insanın görünmeyen bir hikâyesi vardır.
Belki sen onun yalnızca suskunluğunu görüyorsundur. Ama o, içinde büyük bir savaş veriyordur. Belki sen onun yardım etmediğini düşünüyorsundur.
Ama o, yardımını başka bir yoldan ulaştırıyordur. Belki sen onun seni önemsemediğini sanıyorsundur. Ama o, sevgisini gösterme biçimini bilmiyordur.
Görmediğin şey yok değildir.
Ve sessizlik, her zaman kayıtsızlık değildir. Bazen en büyük iyilikler, alkıştan uzak yapılır. Gerçek iyilik kendisini göstermek için bağırmaz.
Hesap tutmaz. Teşekkür beklemez. İnsanların gözüne girmek için yapılmaz.
Belki de bu yüzden iyiliğin beş güzel sırrı vardır:
Tez olmalı.
Gizli olmalı.
Gözde büyütülmemeli.
Sürekli olmalı.
Ve yerini bulmalı.
İyilik yaptığında herkes bilmek zorunda değildir. Çünkü bazı iyilikler insanlarla senin aranda değil, seninle vicdanın arasındadır. Bir elin verdiğini diğer elin bilmeyebilir. Bir insanın hayatına dokunursun ve belki o dokunuşun izini hiç görmezsin. Ama iyilik zaten görünmek için değil, iyileştirmek için yapılır. Bu yüzden bir insan hakkında konuşmadan önce kendine şu soruyu sor:
“Ben onun hayatının ne kadarını biliyorum?”
Belki cevabın çok az olacaktır. O zaman hükmünü de küçült.
Çünkü insanları tanımadan yargılamak kolaydır. Anlamaya çalışmak ise emek ister. Ve belki de bugün dünyamızın en çok ihtiyacı olan şey, daha fazla konuşmak değil; birbirimiz hakkında daha az hüküm vermek, daha çok anlamaya çalışmaktır. Çünkü bazen kötü sandığın insan, sessizce senin için bile iyilik yapıyordur.
Bazen ilgisiz sandığın insan, kendi içinde seni düşünüyordur. Bazen cimri sandığın insan, başkalarının sofrasını kuruyordur. Ve bazen hakkında en çok konuştuğun insanın gerçek hikâyesini, onun öldüğü gün öğrenirsin.
O zamana kadar bekleme. İnsanları kaybetmeden anlamaya çalış.
Çünkü bazı gerçekler, öğrenildiğinde artık hiçbir şeyi değiştirmeyecek kadar geç kalınmış olabilir.
Marcus Aurelius: “Bir at koştuğu, bir köpek iz sürdüğü, bir arı bal yaptığı zaman takdir edilmeyi bekler mi? İyilik yapan insan da böyledir; başkalarına duyurmaya çalışmaz, hemen bir sonraki iyiliğe geçer.”

Recep hocamız iyi ki varsın .. İnsanın en büyük zayıflıklarından bir tanesi aceleciligi dir