Edebiyat, bir şehrin hafızasını, insanının duygularını, düşüncelerini ve hayallerini geleceğe taşıyan en kıymetli kültürel miraslardan biridir. Her eser, yazarının iç dünyasından izler taşırken yaşadığı coğrafyanın tarihine, kültürüne ve edebî birikimine de yeni anlamlar katar. Kimi zaman bir şiirde, kimi zaman bir hikâyede, kimi zaman da tarihî bir araştırmada geçmişin izleri yeniden hayat bulur. Böylece şehirler yalnızca sokakları, yapıları ve meydanlarıyla değil, onları anlatan kalemlerle de hafızalarda yaşamaya devam eder.
Türkiye Dil ve Edebiyat Derneği Manisa Şubesi olarak şehrimizin kültür, sanat ve edebiyat hayatına katkı sunan şair ve yazarlarımızı tanıtmak, onların edebî yolculuklarını okuyucularımızla buluşturmak ve Manisa’nın kültürel hafızasına kalıcı bir katkıda bulunmak amacıyla “Manisa’nın Kalemleri” başlıklı söyleşi dizimizi başlatıyoruz.
2026 yılında kitapları yayımlanan Manisalı şair ve yazarlarımızla gerçekleştireceğimiz bu söyleşilerin ilk konuğu, Turgutlu’nun tarihine ve kültürel mirasına önemli katkılar sunan araştırmacı yazar Mehmet GÖKYAYLA oldu. Kendisiyle yazarlık serüvenini, yerel tarihe duyduğu ilgiyi, yayımlanan eserlerini ve Manisa’nın kültür hayatına ilişkin düşüncelerini konuştuk.
Bir şehri anlamanın, onun geçmişine kulak vermekle mümkün olduğunu hatırlatan bu söyleşiyi okuyucularımızın ilgisine sunuyor; samimi cevapları ve değerli katkıları için Mehmet GÖKYAYLA’ya teşekkür ediyoruz.

Muzaffer Yurttaş: Öncelikle kendinizi okuyucularımıza tanıtır mısınız? Eğitim hayatınızdan mesleki geçmişinize uzanan yolculuğunuz nasıl şekillendi?
Mehmet GÖKYAYLA: Turgutlulu bir ailenin evladı olmama rağmen o günlerin sağlık şartları sebebiyle İzmir Alsancak’taki bir hastanede doğmuşum. Bu nedenle kimliğimde doğum yerim İzmir olarak görünüyor.
Üniversiteye kadar eğitimimi Turgutlu’da tamamladım. İlk lisans diplomamı Ege Üniversitesi İletişim Fakültesi Radyo, Televizyon ve Sinema Bölümünden aldım. Ardından “Sinema Edebiyat İlişkilerinde Türk Modernleşmesi” başlıklı tezimle yine Ege Üniversitesinde yüksek lisansımı tamamladım. Lise yıllarından bu yana arzuladığım edebiyat eğitimini ise Anadolu Üniversitesi Açıköğretim Fakültesinde aldım. Hâlen aynı üniversitede Kültürel Miras ve Turizm bölümünde öğrenim görüyorum.
Meslek hayatıma 2005 yılında Turgutlu Belediyesinde başkan danışmanı olarak başladım. 2015 yılından bu yana, kuruluş çalışmalarından itibaren Turgutlu Kent Müzesinin yöneticiliğini yürütüyorum. Bunun yanı sıra müze projelendirme ve uygulama çalışmaları gerçekleştiren Müze Kolektifinin de bir parçasıyım.
Müze Kolektifine bir şirket demek istemiyorum. Çünkü ekibimizdeki herkes profesyonelce çalışsa da bu işi amatör bir sevdayla sürdürüyor. Bugüne kadar birçok müze ve sergi tasarladık, bunların uygulamalarını gerçekleştirdik. Çalışmalarımız bugün de devam ediyor.
Muzaffer Yurttaş: İzmir’de doğmuş olsanız da hayatınızın büyük bölümü Turgutlu’da geçmiş. Manisa ve özellikle Turgutlu sizin için ne ifade ediyor?
Mehmet GÖKYAYLA: Doğum yerim İzmir olsa da ailem aslen Turgutlulu ve ben doğduğum sırada da burada yaşıyor. İzmir’de geçirdiğim üniversite yıllarım dışında hayatım hep Turgutlu’da geçti. Dolayısıyla Turgutlu benim için yalnızca yaşadığım bir yer değil, doğrudan “ev” anlamına geliyor.

Muzaffer Yurttaş: Edebiyatla ilişkiniz nasıl başladı? Sizi yazmaya yönlendiren ilk merakın veya duygunun ne olduğunu bugün anlayabiliyor musunuz?
Mehmet GÖKYAYLA: İlkokul yıllarımdan itibaren yazı malzemeleri ve kırtasiye ürünleri benim için hep çok kıymetliydi. O an ihtiyacım olmasa bile bir tane daha, bir tane daha almak isterdim. Fırsat buldukça yeni kalemler ve kâğıtlar alırdım.
Bu merak mı beni yazmaya itti, yoksa yazma merakı mı kalemlere ve kâğıtlara ilgimi doğurdu, bilmiyorum. Ailemdeki hemen herkes iyi bir okurdu ve yazardı. Sanıyorum bütün bunlar, beni de yazmaya yönlendiren etkenler oldu.
Belki de kaleme ve kâğıda duyduğum ilgi zamanla kelimelere ve anlatılara duyduğum ilgiye dönüştü.
Muzaffer Yurttaş: Çocukluk ve gençlik yıllarınızda sizi besleyen kitaplar ve yazarlar kimlerdi? Okuma alışkanlığınız yazarlık yolculuğunuzu nasıl etkiledi?
Mehmet GÖKYAYLA: İlkokul yıllarımda Gülten Dayıoğlu ve onun seyahat kitaplarıyla tanıştım. Okuduğum her kitabından çok etkilendiğimi hatırlıyorum. Aynı dönemlerde Zagor, Mr. No ve Teks gibi çizgi romanları da okumaya başlamıştım.
İlerleyen yıllarda başta Sait Faik, Oktay Akbal ve Ziya Osman Saba olmak üzere birçok öykücü; Nurullah Ataç ve Fethi Naci gibi eleştirmenler; Peyami Safa, Tarık Buğra ve Reşat Nuri Güntekin gibi romancılar ufkumu genişletti.
Bir taraftan da edebiyat çevrelerinin pek sıcak bakmadığı bazı korku ve gerilim yazarlarını, özellikle Stephen King’i okuyordum. Onlar da okuma sevgimin bir tutkuya dönüşmesinde etkili oldu.
Muzaffer Yurttaş: İlk yazılarınızı ne zaman kaleme aldınız? İlk yayımlanan eserinizle buluşmanız nasıl bir duyguydu?
Mehmet GÖKYAYLA: Lise yıllarında çok “şey” yazdım. Bana sorarsanız bunlar ne öyküydü ne de şiir. Neyse ki yazdıklarımın işe yaramaz metinler olduğunu fark etmişim; bu yüzden hiçbirini herhangi bir yere göndermemiştim.
İlk kez bir şiirim, yanılmıyorsam 2003 yılında bir dergide yayımlandı. Üniversite öğrencisiyken adımı bir edebiyat dergisinde görmek benim için önemli bir deneyimdi. Sonrasında 2010’lu yıllara kadar çeşitli edebiyat dergilerinde yazılarımla yer aldım.
Muzaffer Yurttaş: Edebiyatla başlayan yolculuğunuz zamanla yerel tarih araştırmalarına yöneldi. Bu değişim nasıl gerçekleşti? Bugün yazmak hayatınızda nasıl bir yer tutuyor?

Mehmet GÖKYAYLA: Son yıllardaki asıl çalışma alanım tarih oldu. Ancak edebiyat ve yazma eylemi lise yıllarımdan bu yana hep hayatımdaydı.
Müzelerin, bulundukları yerin tarihini ve kültürünü ortaya çıkarmaları gerektiğine inanıyorum. Bu anlayışla 2015 yılından itibaren büyük ölçüde yerel tarih alanında çalışmaya başladım.
O tarihten bu yana on civarında kitabım, yüzlerce makalem ve çeşitli sempozyumlarla kongrelerde sunduğum ona yakın bildirim yayımlandı. Dolayısıyla günlerimin önemli bir bölümü yazmakla veya belirli bir konu üzerine araştırma yapmakla geçiyor.
Yazmak benim için yalnızca bir metin ortaya koymak değil, geçmişi anlamak ve onu bugünün insanına aktarabilmek anlamına da geliyor.
Muzaffer Yurttaş: Bugüne kadar yayımladığınız eserlerin kapsamından söz eder misiniz? Araştırmalarınız hangi alanlarda yoğunlaşıyor?
Mehmet GÖKYAYLA: İlk kitabım, yüksek lisans tezimin biraz genişletilmiş ve düzenlenmiş hâli olan Sinema Edebiyat İlişkilerinde Türk Modernleşmesi / Kemal Tahir – Halit Refiğ İlişkisi Örneği adını taşıyordu. Sosyoloji, edebiyat, tarih ve sinema alanlarını bir araya getiren bu çalışmanın ardından yayımladığım kitapların tamamı yerel tarih üzerine oldu.
Çalışma alanım itibarıyla benim bütün derdim şehirlerle; daha doğrusu yerleşim yerleriyle. Burası bir köy de olabilir, büyük bir şehir de…
İnsanın yaşadığı yeri şekillendirdiği gibi yaşadığı yerin de insanı şekillendirdiğini düşünüyorum. Bu karşılıklı etkileşim, yerel tarihin önemini ortaya koyuyor.
Kimi zaman yeterince önemsenmeyen yerel tarih; sosyoloji, coğrafya, mimarlık ve şehir planlama gibi birçok alanla yakından ilişkilidir. Dolayısıyla bu alanda hakkıyla çalışabilmek için disiplinler arası bir yöntem izlemek gerekiyor.
Bir yerleşim yerini anlamak, yalnızca binalarına ve sokaklarına bakmakla mümkün değil. Orada yaşayan insanları, onların alışkanlıklarını, inançlarını, üretim biçimlerini ve zaman içerisinde geçirdikleri değişimi de anlamak gerekiyor.
Muzaffer Yurttaş: 2026 yılında üç kitabınız yayımlandı. Bu eserleri ve ortaya çıkış süreçlerini okuyucularımız için anlatır mısınız?
Mehmet GÖKYAYLA: Bu yıl içerisinde şu ana kadar üç kitabım yayımlandı. Her biri Turgutlu’nun geçmişine farklı bir pencereden bakıyor.
İlk kitabım Erken Cumhuriyet Döneminde Turgutlu’da Eğitim adını taşıyor. 1923-1950 yılları arasında Turgutlu’da eğitim hayatına başlayan okulların mikro tarihlerini aktarmaya çalıştığım bu kitap, 2022 yılından itibaren bölüm bölüm yazıldı.
İkinci kitap, eşim Duygu Gökyayla ile birlikte hazırladığımız Turgutlu Belediyesi Encümen Karar Defteri 1 adlı çalışma. Bir yerleşim yerinin Cumhuriyet dönemini araştırıyorsanız belediye arşivleri, mevcut oldukları ölçüde, en önemli kaynaklar arasında yer alır. Turgutlu bu açıdan birçok ilçeye göre şanslı. Eksikliklere rağmen belediyenin arşivi oldukça zengin.
Çalışmamızın temel kaynağını da bu arşivdeki bir karar defteri oluşturdu. 1930-1932 yılları arasında belediye encümeninin aldığı kararları içeren defteri, gerekli gördüğümüz yerlerde dipnotlarla açıklayarak eşimle birlikte yayına hazırladık.
Üçüncü kitabım ise Reis Bey / Modern Turgutlu’nun Temellerini Atan Belediye Başkanı Cevdet Öktem adını taşıyor.
Cevdet Öktem, 1934-1955 yılları arasında kesintili olarak yaklaşık 15 yıl Turgutlu Belediye Başkanlığı yapmış önemli bir isim. Bu kitapla hem Turgutlu’nun o yıllarını anlatmayı hem de söz konusu dönemde Anadolu şehirlerinin nasıl bir dönüşüm geçirdiğini ortaya koymayı amaçladım.
Cumhuriyet ideolojisi doğrultusunda hayata geçirilen uygulamalar, inşa edilen yapılar ve oluşturulan yeşil alanlar, bana göre dönemin Türkiye’si açısından örnek alınabilecek niteliktedir. Birçok başka yerleşim yerine kıyasla Turgutlu’da bu çalışmaların Cevdet Öktem gibi yöneticiler sayesinde son derece başarılı biçimde yürütüldüğünü düşünüyorum.
Muzaffer Yurttaş: Bu üç kitabınızdan hareketle yerel tarihin yalnızca geçmişi kayıt altına almakla sınırlı olmadığını söyleyebilir miyiz? Okuyucu bu eserlerde ne bulacak?
Mehmet GÖKYAYLA: Yerel tarih çalışmalarının, geçmişi kayıt altına almanın ötesinde anlamlar taşıdığını düşünüyorum. Bir şehrin eğitim kurumlarını, belediye kararlarını veya yöneticilerini araştırırken aslında o şehrin nasıl değiştiğini, hangi ihtiyaçlarla karşılaştığını ve nasıl bir toplumsal dönüşüm geçirdiğini de anlamaya çalışıyoruz.
Yerel tarih alanındaki bazı çalışmalar yalnızca konuya merak duyanlara, araştırmacılara, akademisyenlere veya uzmanlara hitap edebilir. Erken Cumhuriyet Döneminde Turgutlu’da Eğitim ile Turgutlu Belediyesi Encümen Karar Defteri 1 bu tür çalışmalar arasında sayılabilir.
Ancak Reis Bey, yalnızca yerel tarihe ilgi duyanların değil, Türkiye tarihinin 1930’lu ve 1940’lı yıllarda nasıl şekillendiğini görmek isteyenlerin de rahatlıkla okuyabileceği bir kitap diye düşünüyorum.
Bir şehrin geçmişine bakarak yalnızca o şehri değil, ülkenin geçirdiği dönüşümü de anlamak mümkündür.
Muzaffer Yurttaş: Yerel tarih araştırmalarınızda Manisa’nın kültürü, insanı ve gelenekleri nasıl bir yer tutuyor?
Mehmet GÖKYAYLA: Çalışma alanım tarih olduğu için bu soruya doğrudan cevap vermem biraz zor görünüyor. Ancak bugüne kadar üzerinde çalıştığım asıl bölge Manisa coğrafyası olduğu için buranın kültürü ve gelenekleri doğrudan ilgi alanıma giriyor.
Bu, hakkında çeşitli inanışlar bulunan bir yatır olabileceği gibi bir yemek çeşidinin ortaya çıkış serüveni de olabilir. Tarihin benim en sevdiğim yönlerinden biri de tam olarak bunları kapsaması.
Bazen bir yemek, bazen bir gelenek, bazen de halk arasında anlatılagelen bir hikâye bizi geçmişe götürebiliyor. Bu ayrıntılar, yaşadığımız coğrafyanın kültürel zenginliğini anlamamıza yardımcı oluyor.
Muzaffer Yurttaş: Sizce Manisa’nın kültür ve edebiyat hayatı bugün hangi noktada? Şehrin edebî birikimini daha geniş kitlelere ulaştırmak için neler yapılmalı?
Mehmet GÖKYAYLA: Ülkemizde birçok alanda olduğu gibi sanat ve kültürün de gayriresmî başkenti hiç şüphesiz İstanbul. Onun ardından Ankara, İzmir ve Bursa gibi şehirler öne çıkıyor. Manisa’nın bu tablodaki yeri sorulursa ne yazık ki çok gerilerde olduğumuzu düşünüyorum.
Bir şehrin sanat ve kültür alanında öne çıkabilmesi için öncelikle o şehirden dışarıya doğru gerçekleşen entelektüel göçü engellemek gerektiğine inanıyorum. Bunun nasıl başarılabileceği ise kapsamlı bir çalışma gerektiriyor.
Yine de bir noktaya özellikle dikkat çekmek isterim: Yazdıklarıyla geçimini sağlayan insanların Manisa’da yaşayabilmeleri için hem maddi hem de manevi bakımdan tatmin olmaları gerekir.
Bir yazar, evinden çıktığında gezdiği bir sergiyle kendini besleyebilmeli, izlediği bir tiyatro oyunuyla ufkunu genişletebilmeli ve kültürel etkinliklerde yalnızca izleyici olarak değil, üretici ve katılımcı olarak da yer alabilmeli.
Manisa’da bu tür etkinliklerin hiç olmadığını söylemiyorum; ancak yeterli olmadıkları kanaatindeyim.
Manisa’nın İstanbul olması mümkün değil ama belki bir süre sonra Bursa’ya ve Antalya’ya yetişebiliriz. Bu şehrin kültür ve sanat alanında daha ileriye taşınabilmesi için gerekli insan potansiyeline sahip olduğuna inanıyorum.
Muzaffer Yurttaş: Manisa’daki şair ve yazarların bir araya gelmesini, eserlerini tanıtmasını ve ortak çalışmalar yürütmesini nasıl değerlendiriyorsunuz?
Mehmet GÖKYAYLA: Bu tür etkinlikler elbette çok kıymetli. Ancak günümüzde kitap yayımlamanın ne kadar kolaylaştığını düşündüğümüzde, şair ve yazarın kim olduğunu da sorgulamamız gerektiği kanaatindeyim.
Ben de dâhil olmak üzere, kitabı yayımlanan herkes yazar olarak anılmalı mı? Günümüzdeki bu bolluk içerisinde gerçekten yazar veya şair olarak anılması gereken kişiler de ne yazık ki öne çıkamıyor. Çünkü artık hepimiz yazar, hepimiz şairiz.
Elbette hiç kimseye “Yazma” veya “Yayımlama” diyemeyiz. Bölgesel birliktelikler de kuşkusuz önemlidir. Ancak bu birlikteliklerin somut sonuçlar üretmesi, daha geniş çevrelere ulaşması da gerekir.
Şöyle örnek vereyim: Otuz yazar ve şair bir araya gelip bir etkinlik düzenlediğinde salonda toplam otuz kişi varsa bu buluşma katılımcılar açısından keyifli olabilir; ancak şehir açısından fazla bir anlam taşımadığını düşünüyorum.
Önemli olan, edebiyat buluşmalarının kendi çevremizle sınırlı kalmayıp toplumun farklı kesimlerine ulaşabilmesi ve daha geniş bir okuyucu kitlesi oluşturabilmesidir.
Muzaffer Yurttaş: Yerel edebiyat dergileri, kitap fuarları, şiir dinletileri ve yazar buluşmaları bu amaca nasıl katkı sağlayabilir?
Mehmet GÖKYAYLA: Bu etkinlikler geniş kitlelere hitap edebiliyor, insanların dikkatini çekebiliyor ve toplumda karşılık bulabiliyorsa kıymetlidir. Aksi takdirde yapılan çalışmalar, ne yazık ki kapalı bir topluluğun kendi kendisini psikolojik olarak tatmin etmesine dönüşebiliyor.
Kültürel etkinliklerin daha fazla insana ulaşabilmesi için neler yapılması gerektiği üzerinde uzun uzun düşünmemiz gerekiyor. Burada önemli olan yalnızca etkinlik düzenlemek değil, insanların bu etkinliklere ilgi duymasını sağlamak ve kültür-sanat hayatını toplumun gündelik yaşamının bir parçası hâline getirebilmektir.
Muzaffer Yurttaş: Günümüzde gençlerin kitap okuma ve yazma alışkanlıklarını nasıl değerlendiriyorsunuz? Yazar veya şair olmak isteyen gençlere ne tavsiye edersiniz?
Mehmet GÖKYAYLA: Gençler arasında çok kitap okuyanlar var. Üstelik yepyeni türler ve yepyeni yazarlar okuyorlar. Artık bizim onların yaşındayken okuduğumuz kitapları okumuyorlar; kendilerinin yazarları, kendilerine özgü türleri var.
Yazmak isteyen gençlere tavsiyem çok basit: Çok okusunlar ve yazmaya çalışsınlar.
Okudukça nitelikli bir metnin ne olduğunu kendileri de anlayacaklar. Yazdıkça daha rahat, daha akıcı ve daha kolay okunabilir metinler ortaya koyduklarını fark edecekler.
Yazarlık, yalnızca yazma isteğiyle değil; okuma, gözlemleme, düşünme ve sürekli kendini geliştirme çabasıyla ilerleyen bir yolculuk.
Muzaffer Yurttaş: Dijitalleşmenin ve sosyal medyanın edebiyat üzerindeki etkilerini nasıl görüyorsunuz? Dijital platformlar edebiyatın yaygınlaşmasına katkı sağlayabilir mi?
Mehmet GÖKYAYLA: Bu konunun iki yönü var. Sosyal medyayı ve interneti son derece yararlı biçimde kullanmak da tabiri caizse bir çöplüğün içinde kaybolmak da mümkün. Bu, büyük ölçüde kullanıcıya bağlı.
Ne yazık ki hangi sitenin veya hangi kullanıcının nitelikli ve doğru içerik sunduğu konusunda toplumu yeterince eğitemiyoruz. Meselenin asıl sıkıntılı yönünü de bu oluşturuyor.
Dijital edebiyata, dijital kültüre ve dijital platformlar aracılığıyla edebiyatı ve kültürü sevdirmeye artık mecburuz. Günümüzde bunun alternatifi yok.
Dijitalleşme ve ekonomik şartlar sebebiyle basılı edebiyat dergileri birer birer ortadan kayboluyor. Yayıncılık da ister istemez dijital ortama kayıyor.
Ben lise çağlarındayken her ay altı yedi edebiyat dergisi alırdım ve bunların birçoğunu takip etmeye yetişemezdim. Bugün bu kadar dergiyi bulmak bile kolay değil. Bulabilseniz dahi baskı ve dağıtım maliyetlerinin olağanüstü artması sebebiyle bunları takip etmek için ciddi bütçeler ayırmanız gerekiyor. Bu da birçok insan için mümkün değil.
Tam da bu nedenlerle dijitalleşmeye her zamankinden daha fazla mecbur ve muhtacız. Önemli olan, bu yeni imkânları nitelikli edebiyatın yaygınlaşması için doğru biçimde kullanabilmek.
Muzaffer Yurttaş: Önümüzdeki dönemde üzerinde çalıştığınız yeni araştırmalar veya yayımlamayı düşündüğünüz eserler var mı?
Mehmet GÖKYAYLA: Kasım ayında Şehir Tarihi Yazarları Kongresi’nde sunacağım “Şehrin Hafızasını Yeniden Kurmak: Erken Cumhuriyet Döneminde Mezarlıklar” başlıklı bir bildirim var. Şu sıralar yoğun biçimde bu çalışma üzerinde uğraşıyorum. Bir taraftan da üzerinde çalıştığım birkaç makale bulunuyor.
17. Henüz kaleme alamadığınız ancak mutlaka yazmak istediğiniz bir eser var mı?
Mehmet GÖKYAYLA: Ölüm, mezarlar ve mezarlıklar oldum olası ilgimi çekmiştir. Yıllardır bu konuda notlar alıyor, makaleler yazıyorum. Ancak henüz yazmaya başlayamadığım bir kitap var.
Türk edebiyatında mezarların ve mezarlıkların nasıl ele alındığını, bunlara nasıl bakıldığını anlatmak istiyorum. Yıllardır okuduğum romanlardan, şiirlerden ve öykülerden bu konuya ilişkin notlar çıkarıyorum.
İnşallah bir gün bu çalışmayı tamamlamak da nasip olur.
Muzaffer Yurttaş: Edebiyat dünyasında kendinize bir mahlas veya unvan seçmeniz gerekse neyi tercih ederdiniz?
Mehmet GÖKYAYLA: Bu sorunun cevabını bence okurlar vermeli. Ben ne söylersem söyleyeyim, çok doğru olmayacakmış gibi hissediyorum.
Muzaffer Yurttaş: Son olarak, sizi ve eserlerinizi henüz tanımayan okuyucularımıza ne söylemek istersiniz?
Mehmet GÖKYAYLA: Genel olarak hemen herkesin aklında, “Bir yerleşim yerinin tarihi hakkında ne kadar çalışılabilir, kaç kitap yazılabilir ki?” düşüncesi vardır.
Oysa bir şehre girdiğinizde gördüğünüz her yapı, üzerinde yürüdüğünüz her sokak ve alışveriş yaptığınız her dükkân araştırılmaya değerdir diye düşünüyorum.
Dolayısıyla yerel tarih çalışmalarının sonu yoktur. Bugüne kadar yayımladığım kitaplar ve makaleler okunduğunda anlatmak istediğim çok daha açık biçimde anlaşılacaktır.
Okuyan ve okuyacak olan herkese ayrı ayrı teşekkür ediyorum.
Muzaffer Yurttaş: Şehirleri anlamak, hafızayı geleceğe taşımak
Mehmet Gökyayla ile gerçekleştirdiğimiz bu söyleşi, bir şehrin tarihinin yalnızca geçmişte yaşanan olaylardan ibaret olmadığını bir kez daha hatırlatıyor. Sokaklar, yapılar, okullar, belediye kayıtları, mezarlıklar, gelenekler ve gündelik hayatın çoğu zaman gözden kaçan ayrıntıları… Her biri, bir şehrin hafızasını oluşturan ve geleceğe aktarılmayı bekleyen değerli izlerdir.
Gökyayla’nın araştırmaları, yerel tarihin yalnızca geçmişi kaydetmekle sınırlı olmadığını; insanı, toplumu ve şehirlerin dönüşümünü anlamak için de önemli bir imkân sunduğunu gösteriyor. Çünkü yaşadığımız şehri tanımak, bir bakıma kendimizi ve ortak geçmişimizi tanımaktır.
Türkiye Dil ve Edebiyat Derneği Manisa Şubesi olarak “Manisa’nın Kalemleri” söyleşi dizisiyle şehrimizin yazarlarını, şairlerini ve araştırmacılarını tanıtmaya; onların eserlerini, düşüncelerini ve kültürel birikimlerini daha geniş kitlelerle buluşturmaya devam edeceğiz.
Araştırmacı yazar Mehmet Gökyayla’ya samimi cevapları ve değerli katkıları için teşekkür ediyor, tarih ve kültür araştırmalarıyla örülü yolculuğunda başarılar diliyoruz. Yeni eserlerinin okuyucularımızla buluşmasını temenni ediyoruz.
Dr. Muzaffer YURTTAŞ
Türkiye Dil ve Edebiyat Derneği
Manisa Şube Başkanı
